همین اول متن بگم . اسکار را هم در دوره احمدی نژاد گرفتیم . که این همه مدیران سینمایی اش فحش خوردند . اگر این اسکار نبود به همان نامزدی بچه های آسمان بسنده می کردیم . دومین اسکار هم به مدد اولی و جریان سیاسی و ترامپ و بهره برداری اصغر فرهادی از شرایط گرفتیم که جریان هایشان را تا حدود زیادی گفته ام
حالا سر فیلم فرستادن هر ساله دعواست و منتقدین مدعی اند که انتخاب آنها درست است و دولت سیاسی کاری می کند و سیاسیون هم می گوید اسکار قبلی هم صدقه سر سیاست بود نه سینما و انتخاب آنها درست است . در هر صورت انتخاب فیلم برای اسکار صرفا چند دلیل موجه باید داشته باشد . مهمترینش داستان جهانی داشتن . بیشتر تصویری بودن . و البته در راستای سیاست های کلان اسکار آن سال بودن
در این میان منتقدین که معلوم نیست کیانند . قدیمی ها که نمی نویسند و تازه ها هم واقعا اعتبار خاصی ندارند و اغلب باندی می نویسند که در گروه ها جای بگیرند . نظر مستقلی نمی شنوی و صرفا آویزان جریانی اند که تهش به همان سیاست گذار فرهنگی می رسد و این جماعت ظاهرا مقابلش هستند
من که باورم نمی شود این همه طرفدار "پیر پسر" داشته باشیم . وقتی منتقدی نمی تواند نظر اصلی اش را در مورد فیلم ها بگوید و مراقب است که به روشنفکر و حزب الهی و دولت و نهاد ها حرفی برنخورد چه نقدی چه انتقادی ؟ در نقد اجماع بی معنی است
نقد مستقل از وابسته مشخص است
ادبیات شبیه هم . مواضع شبیه هم . مفصلا گلوبالیستی . باندی بالا می برند . باندی پایین می آورند. جرئت نظریه پردازی فردی ندارند .
همه با هم موافق و مخالف می شوند
و نظر یکپارچه و تقلیدی خود را درست هم می پندارند .
اسکار بیشتر از لم سینمایی لم سیاسی و سوژه های غالب جهانی دارد .
و البته خیلی به ندرت پیدا می شود سه باره به یک کشور جایزه بدهند . الان صرفا باید برای نامزد شدن حرکت کرد که آنهم بعید است. فقط می ماند یک نکته
اینکه فیلم ها فارغ از باندها باید انتخاب شود
و هر کس انتخابش انتخاب شد برای موفقیت فیلم تلاش کند
برچسب:
نویسنده: ماهان خوشنام